National Sections of the L5I:

Chávez’den 5. Enternasyonal Çağrısı

Printer-friendly versionPDF version

Cumhurbaşkanı Hugo Chávez, Karakas’taki geniş katılımlı bir toplantıda Beşinci Enternasyonal’in kurulması çağrısında bulundu. Aşağıda, Beşinci Enternasyonal İçin Birlik’in Uluslararası Sekretaryasının bu gelişme konusundaki değerlendirmesini okuyabilirsiniz.

Venezuela Cumhurbaşkanı Hugo Chávez, 5. Enternasyonal’i oluşturmak için adım atmayı amaçladığını açıkladı. Bu öneri, 20 Kasım günü başkent Karakas’ta düzenlenen “Uluslararası Sol Partiler Toplantısı’na” katılmak için 39 ülkeden gelen delegeler tarafından ayakta alkışlandı. Katılımcılar, Karakas Anlaşması (El Compromiso de Caracas) adı verilen ortak bir bildiriye de imza koydular.

Beşinci Enternasyonal İçin Birlik, kapitalist sınıf tarafından işçi sınıfının ekonomik ve sosyal kazanımlarına karşı küreselleşme, neo-liberalizm ve terörle mücadele adı altında yürütülen saldırıların eşgüdümlü bir uluslararası karşı mücadeleyi gerektirdiğini uzun yıllardır savunmaktadır. Bizler, sosyalist devrim için yeni bir küresel partinin, yani Beşinci Enternasyonal’in kurulması gerektiğini antikapitalist ve savaş karşıtı hareketler tarafından düzenlenen birçok uluslararası toplantıda önerdik.

Kendisini Lev Troçki’nin ve V.I. Lenin’in takipçisi olarak gören birçok grup, bu önerimize, yeni bir Enternasyonal oluşturma çağrısının ütopik olduğunu söyleyerek cevap vermişlerdi. Henüz doğru vaktin gelmediğini, “çok erken” ya da “çok ileri” bir öneri olduğunu, çünkü böyle bir adım atmak isteyen hiçbir güç olmadığını söylemişlerdi. 2008-09 dünya krizi uyandırmaya yetmemiş olsa da, belki Chávez’in inisiyatifi bu kişileri uyandırmaya yeter. Aslında, bu çağrıyı yapanın Hugo Chávez olması “Troçkist” “Maoist” ya da “Komünist” kökenlere sahip olan ve kendilerine anti-kapitalist diyen örgütler için gerçek bir skandaldır. Bu durum, “solun” günün ihtiyaçlarını açık ve cesur bir şekilde karşılamaktan ne kadar uzak olduğunu açıkça göstermektedir.

Fakat, devrimciler, yeni bir işçi enternasyonali kurma inisiyatifi için, üretim araçlarının kapitalist mülkiyetini savunan ve bunu ordu ve polis gücü aracılığıyla Venezuela’nın işçi ve yoksullarına dayatan burjuva bir devletin başına güvenip ona devretmeye onay veremez. Chávez tabiki, ABD emperyalizmi ile defalarca karşı karşıya gelmiş ve kitlesel baskı altında, halk sınıfları için sağlık ve eğitim alanlarında önemli reformlar yapmıştır. Fakat, Beşinci Enternasyonal için çağrı yaptığı konuşmada da kabul ettiği gibi Venezuela kapitalist bir ülke olarak kalmaya ve devlet aygıtı da kapitalizmin aygıtı olmaya devam etmektedir. Chávez, ABD ve Latin Amerika’daki kuklası Kolombiya’nın Alvaro Uribe hükümetiyle ve ayrıca, Venezuela’da kapitalist iş dünyası ve toprak sahibi elitleri ile kaç kez çatışmaya girmiş olsa da bu, can alıcı bir soru olarak ortada durmaktadır.

Böylesi bir devlete bağlı olan bir Enternasyonal, sosyalist devrimi hedefleyen bir işçi sınıfı Enternasyonali olamaz. Ancak sosyalist görünümü altında burjuva milliyetçilerinin kontrolündeki bir Enternasyonal olur. Eğer bu Enternasyonal Chávez’in himayesi altında kurulursa, hiçbir zaman sınıfın bağımsızlığı çizgisini izleyemez. Bu Enternasyonal nihai olarak, Chávez, Castro ve diğer müttefikleri için etkili bir destek mekanizmasına dönüşür. Bu tip bir Enternasyonal’in üyeleri arasında Meksika’daki PRI ya da Arjantinli Peronistler (ki onlar da Chávez’ in “sol” partiler toplantısının katılımcıları arasındaydılar) gibi işçi sınıfının açıkça emperyalizm yanlısı olan düşmanları dahi yer alabilir. Chávez’in yakın zaman önce, demokratik hakları için mücadele eden İranlı işçi, kadı ve gençleri bastıran Mahmud Ahmedinejad’a destek verip dayanışma içine girdiği bu tür bir tavrı, Zimbabve’deki Robert Mugabe’ye karşı sergilediği de unutulmalıdır.

Kapitalizmin ciddi ve tarihi krizler yaşadığı bir çağ olan 21. yüzyılda, “ilerici” ya da “anti-emperyalist” ulusal burjuvazilerlerle, ortak bir Enternasyonal kurmak bir yana stratejik ittifaklara dahi girmek, işçi sınıfının ellerini ve ayaklarını sermayenin bir kesimine bağlamak anlamına gelir. Bu tip bir ittifak, sosyalist devrimin ve işçi sınıfı iktidarı programının yolunu kapatır; Stalin’in kontrolü altındaki Komünist Enternasyonal’in hata ve suçlarının tekrarlanması anlamına gelir. Bir Enternasyonalin, belirli bir devletin ki bu işçi sınıfının devleti de olsa böyledir, dış politikasına bağlanması, sağlıklı bir temel üzerine kurulmamış olduğu anlamına gelir.

Chávez’in projesi, burjuva sınıf karakterine sahip olmasına rağmen, yine de gerçek bir ihtiyacı ortaya koymuştur. Bu, milyonlarca işçi, köylü ve kapitalist sömürü ve emperyalist yönetime karşı mücadele eden yoksulların hissettiği bir ihtiyaçtır.

Patronların saldırılarını geri püskürtmek, hükümetlerin krizi işçilere ödetmelerine engel olmak ve ayrıca, bu sorunlara gerici milliyetçi “çözüm”leri engellemek için, işçi sınıfı gerçekten de, yeni, mücadele eden ve devrimci bir Enternasyonale ihtiyaç duymaktadır. Bu ihtiyaca karşı pozitif bir yanıt vermek hayati önem taşımaktadır.

Dolayısıyla, Chávez’in çağrısına, ne kadar ilkeli olursa olsun, basit bir şekilde olumsuz eleştiri ile yanıt vermek, bu yanıcı konuyu görmezden gelmek olacaktır. İşçi sınıfı ve dünyanın yoksul kitlelerinin bir Enternasyonale HEMEN ŞİMDİ ihtiyaçları vardır. Enternasyonale, krizin faturasını kendilerine ödetme girişimlerine karşı koymak için ihtiyaçları vardır. Enternasyonale, emperyalist savaş ve işgallere son vermek için ihtiyaçları vardır. Enternasyonale, Filistinliler ve Sri Lankalı Tamiller gibi ezilen ulusların imdadına yetişmek için ihtiyaçları vardır.

İşçi sınıfı ve tüm dünyanın ezilen halkları, kapitalist sistemin derinleşen bir kaos döneminin tehdidi altında. Büyük bir çevre tahribatıyla ve büyük güçlerin doğal gezegenin doğal kaynaklarını ve sömürülebilecek emeğini yeniden paylaşmak için bir çatışma içinde olduğu bir dönemi yaşıyorlar. Bu çatışmalar ancak, yeni bir dünya savaşıyla sonuçlanabilir. İşçi sınıfının böylesi bir durumda tüm devletlerden ve bu devletlerin iktidarlarından bağımsız bir küresel sosyalist devrim partisine ihtiyaçları vardır.

Bu nedenle, Fransa’daki Yeni Antikapitalist Parti gibi kendisini antikapitalist olarak, ya da devrimci sosyalist, komünist, Leninist ve Troçkist olarak gören herkesin görevi, güçleri birleştirmek ve tüm bu örgütlerin katılacağı ortak bir konferans düzenlemektir. Bu konferansta, direniş mücadelelerini eşgüdümlü hale getirip onları, emperyalizm ve kapitalizme karşı bir devrimci saldırıya dönüştürebilecek bir eylem programı tartışılmalı. Ortaya konan programı hayata geçirmek için ne tip örgütlere ihtiyaç duyulduğu da konferansın konusu olmalı.

Chávez’in 2010 yılında yapacağı toplantıya eğer yapabilirse, müdahale edecek olan Beşinci Enternasyonal İçin Birlik, proletaryanın sınıfsal bağımsızlığına ve yeni bir devrimci programa (bunu hangi ismi veriyor olursa olsunlar) dayanan bir Enternasyonal’den yana herkese, 2010 yılında bu konuda somut bir adım atabilmek için güç birliği yapmaya çağırıyor.

Navigation